Η αγορά της Βέροιας μιλά χαμηλόφωνα (άποψη στην εφ. "InVeria", του Στ. Ζυγουλιάνου)

ΑΠΟΨΗ, του Στέργιου Ζυγουλιάνου*:

Τα πρωινά, πριν γεμίσουν οι δρόμοι βιαστικά βήματα, η αγορά της Βέροιας μοιάζει να κρατά την ανάσα της. Ρολά κατεβασμένα. Βιτρίνες άδειες. Τζάμια που καθρεφτίζουν μια πόλη λίγο πιο κουρασμένη απ’ ό,τι θυμόμαστε.

Κάθε κλειστό μαγαζί είναι μια ιστορία που σταμάτησε στη μέση. Ένα φως που άναβε καθημερινά και τώρα έσβησε. Φωνές που σώπασαν. Άνθρωποι που περίμεναν, πάλεψαν, άντεξαν όσο μπορούσαν. Και μετά… σιωπή.

Η αγορά δεν πεθαίνει απότομα. Φθίνει. Αδειάζει σιγά σιγά, σαν σπίτι που το εγκαταλείπουν χωρίς να κλείσουν καλά την πόρτα. Λιγότερα βήματα, λιγότερα βλέμματα στις βιτρίνες, λιγότερες κουβέντες στον δρόμο. Η καρδιά της πόλης χτυπά πιο αργά.

Κι όμως, η αγορά δεν είναι μόνο χρήμα. Είναι μνήμη. Είναι συνάντηση. Είναι ο τόπος όπου η πόλη αναγνωρίζει τον εαυτό της. Όταν αυτή ερημώνει, κάτι βαθύτερο ραγίζει.

Δεν μας αξίζει να συνηθίσουμε αυτή την εικόνα. Δεν μας αξίζει να περνάμε μπροστά από τα κλειστά ρολά και να τα προσπερνάμε σαν να είναι φυσικό το άδειο. Η εγκατάλειψη δεν είναι μοίρα• είναι επιλογή όταν δεν αντιδρούμε.

Ας ακούσουμε, λοιπόν, αυτή τη χαμηλόφωνη κραυγή.

Ας απαιτήσουμε σχέδιο, φροντίδα, τόλμη.

Ας στηρίξουμε την τοπική αγορά όχι από συνήθεια, αλλά από ευθύνη.

Γιατί αν σωπάσει οριστικά η αγορά, η πόλη θα συνεχίσει να υπάρχει, αλλά θα της λείπει η ψυχή.

Στέργιος Ζυγουλιάνος – Πολίτης της Βέροιας 

(*Δημοσιεύθηκε στην ψηφιακή εφημερίδα "InVeria" - Κυριακή 02 Φεβρουαρίου 2026, φύλλο 183)