Η σιωπή της γης (άποψη, του Στέργιου Ζυγουλιάνου)

Γράφει ο Στέργιος Ζυγουλιάνος*: Κάποτε, η Βέροια ζούσε με τους καρπούς της. Τα χωράφια γύρω από την πόλη ήταν γεμάτα ήχο, ο ήχος των χεριών που μάζευαν ροδάκινα και μήλα, το τρίξιμο των κάρων στο χωματόδρομο στην αρχή, των αγροτικών με τις καρότσες μέχρι σήμερα, οι φωνές των μεγαλύτερων που μιλούσαν για χρονιές καλές και κακές. Κάθε καρπός ήταν μια υπόσχεση, κάθε σοδειά, ένας χτύπος της καρδιάς της πόλης.

Σιγά-σιγά, όμως, ο ήχος αυτός άρχισε να σβήνει. Τα χωράφια αδειάζουν, τα δέντρα γέρνουν χωρίς φροντίδα, και οι άνθρωποι φεύγουν. Η παραγωγή μειώνεται σαν σιωπηλός εχθρός, δεν βλέπεις την απουσία της, αλλά την αισθάνεσαι παντού. Κάθε καρπός που δεν μαζεύεται αφήνει ένα κενό στο εμπόριο, ένα κενό στις πλατείες, ένα κενό στις ψυχές των ανθρώπων.

Οι νέοι αγρότες κοιτούν τη γη και νιώθουν βάρος. Τα χέρια τους ξέρουν πώς να καλλιεργούν, αλλά η γη ανταποκρίνεται με φτωχή σοδειά. Κι όταν φεύγουν, δεν φεύγουν μόνο τα χέρια, φεύγει η γνώση, η ενέργεια, η ζωή. Τα χωριά αδειάζουν, οι δρόμοι σιωπούν, οι πλατείες μοιάζουν να κρατούν την αναπνοή τους. Η Βέροια κοιτάζει γύρω της και βλέπει την ίδια της την καρδιά να χάνει τον παλμό της.

Η μείωση της παραγωγής δεν είναι απλώς οικονομικό πλήγμα, είναι μυθική απώλεια. Είναι σαν η πόλη να ξεχνά τον λόγο που υπήρξε. Τα χρήματα που άλλοτε κυλούσαν σαν νερό, τώρα στέκουν ακίνητα. Τα εμπορικά καταστήματα βλέπουν λιγότερους πελάτες, οι μεταφορές μειώνονται, οι δουλειές λιγοστεύουν. Η ζωή, που άλλοτε αντηχούσε στους δρόμους, τώρα ψιθυρίζει μόνο στις σκιές.

Κι όμως, η γη δεν έχει τελειώσει. Περιμένει, ήσυχη αλλά επίμονη, χέρια που θα ξαναφυτέψουν, καρπούς που θα ξαναγίνουν παλμός. 

Μα όσο η παραγωγή μειώνεται, η σιωπή βαθαίνει και η Βέροια κοιτά το μέλλον με μια γλυκόπικρη θλίψη. Κάθε άδειο χωράφι, κάθε δέντρο που δεν καρπίζει, κάθε σοδειά που χάνεται είναι σαν μικρή τραγωδία που γράφεται σιωπηλά.

Η πόλη θυμάται τις παλιές εποχές και τις θρηνεί με ήσυχη μελαγχολία. Κι αν δεν δράσουμε, η μνήμη της γης θα γίνει η μόνη που θα μιλάει. Οι καρποί θα παραμείνουν άδειοι, οι δρόμοι ανοιχτοί αλλά χωρίς ζωή, οι άνθρωποι θα ψιθυρίζουν στα σπίτια τους για έναν ρυθμό που χάθηκε. Η Βέροια των άδειων καρπών δεν είναι απλώς μια πόλη, είναι μια υπενθύμιση ότι η ζωή κάθε τόπου είναι βαθιά δεμένη με τη γη του, και όταν η γη σωπαίνει, σωπαίνει κι η ψυχή του.

Κι όμως, ακόμη και στη σιωπή, υπάρχει ελπίδα. Κάθε σπόρος που φυτεύεται, κάθε δέντρο που φροντίζεται, κάθε σοδειά που μαζεύεται ξανά είναι μια μικρή ανάσα, ένας ψίθυρος ότι ο παλιός παλμός μπορεί να επιστρέψει. Μα η πόλη πρέπει να ακούσει τη σιωπή, να αναγνωρίσει την απώλεια, και να δράσει πριν τα χωράφια τελειώσουν οριστικά. 

(*Δημοσιεύθηκε στην ψηφιακή εφημερίδα "InVeria" - Κυριακή 01 Μαρτίου 2026, φύλλο 187)