Η Ημαθία σε αναμονή... Πόσα ακόμη να χαθούν μέχρι να φανεί η πολιτική βούληση; - Θα μπορέσουν Τσαβδαρίδης & Καλαϊτζίδης να “γυρίσουν” το... παιχνίδι; - Εξελίξεις στο θέμα του Προαστιακού

Editorial | InVeria

Σε ένα κρίσιμο σταυροδρόμι βρίσκεται η Ημαθία, το οποίο έχει δύο κατευθύνσεις, την πρόοδο και την ανάπτυξη ή την στασιμότητα. Ο ένας δρόμος μεγάλος και οδηγεί στο μέλλον, ο άλλος στενός και οδηγεί σε αδιέξοδο. 

Οι παραπάνω παρομοιώσεις, όσο κλισέ και αν ακούγονται, θεωρούμε πως αντικατοπτρίζουν την σκληρή πραγματικότητα. Μετά από την δύσκολη περίοδο των μνημονίων, κατά τη διάρκεια της οποίας η Ημαθία πλήρωσε βαρύ τίμημα (απώλεια πανεπιστημιακής σχολής Βέροιας, μεταφορά  Β’ Σ.Σ., κατάργηση σημαντικών δημόσιων υπηρεσιών, ραγδαία αύξηση ανεργίας, καταρράκωση του αγροτικού εισοδήματος, πάγωμα κάθε δημόσιας επένδυσης κ.α.), ο ιστορικός νομός της Κεντρικής Μακεδονίας, με τις Αιγές (Βεργίνα), τη Μίεζα και άλλους σπουδαίους αρχαιολογικούς χώρους, τα δύο χιονοδρομικά, τις δεκάδες εκκλησιές και το «Βήμα», την Παναγία Σουμελά, τις φυσικές ομορφιές με τους ορεινούς όγκους και τους υδάτινους πόρους, ήλπιζε σε καλύτερες μέρες. Δυστυχώς, επί 7 χρόνια διακυβέρνησης της ΝΔ – παρά το γεγονός ότι στα 6 από αυτά τα χρόνια δεν είχαμε απλά 3 Ημαθιώτες κυβερνητικούς βουλευτές, αλλά διαθέταμε και υφυπουργούς – η Ημαθία δεν έλαβε όσα δικαιούνταν. Όχι κάτι παραπάνω από όσα της αναλογούσαν και τίποτα σε βάρος άλλων περιοχών. Όλα αυτά τα χρόνια υπήρξαν εξαγγελίες, υπήρξαν εντάξεις έργων, υπήρξαν και βαρύγδουπες ανακοινώσεις που έμειναν στα λόγια.

Για τα έργα που ανακοινώθηκαν ως «άμεσα υλοποιήσιμα» και τελικά δεν υπήρξε καμία εξέλιξη δεν θα πούμε πολλά. Είναι οι ευσεβείς πόθοι των βουλευτών που πασχίζουν να παρουσιάσουν κάτι, ακόμα και οι ίδιοι δεν το πιστεύουν ότι θα γίνει (βλέπε Κέντρο Ψυχικής Υγείας στο νοσοκομείο Βέροιας κ.ά.). Αλλά για αυτά που ανακοινώθηκαν και μπήκαν σε φάση υλοποίησης πραγματικά είναι θλιβερό αυτό που ζήσαμε… Τα έχουμε αναδείξει ως εφημερίδα, έχουν σχολιαστεί και από άλλα ΜΜΕ, από πολίτες και πολιτικούς αντιπάλους. 

Με βάση τα παραπάνω, θεωρούμε ότι εδώ εδράζεται το επιχείρημά μας περί «κρίσιμου σταυροδρομίου». 

Η Ημαθία σήμερα δεν βρίσκεται απλώς σε μια περίοδο στασιμότητας. Βρίσκεται μπροστά σε μια αλληλουχία κρίσιμων απωλειών και εκκρεμοτήτων που, αν δεν αντιμετωπιστούν άμεσα, θα διαμορφώσουν ένα μέλλον χωρίς αναπτυξιακή προοπτική.

Και το ερώτημα δεν είναι πια τι και ποιος φταίει, αλλά το αν μπορεί κάποιος να κάνει κάτι, έστω και στο «και πέντε». 

Τελωνείο Βέροιας – ΕΧΚ Σελίου: Πως πέταξαν στον κάλαθο των αχρήστων χρόνια προσπαθειών

Η υπόθεση του Τελωνείου Βέροιας δεν είναι απλώς μια χαμένη χρηματοδότηση. Είναι η «κλωτσιά στην καρδάρα» σε μία υπόθεση που δεν δρομολογήθηκε μεθοδικά, αντιμετώπισε πλείστες όσες γραφειοκρατικές και άλλες αγκυλώσεις και, τελικά, πριν ακόμα αναλάβει η ΝΔ, ήταν έτοιμο να λάβει σάρκα και οστά. Και όμως, αυτό το έργο εντάχθηκε σε χρηματοδοτικό πρόγραμμα του Ταμείου Ανάκαμψης, πληρώθηκε πάνω από 1 εκατομμύριο ευρώ για τις μελέτες και απλά… έσβησε. Χωρίς σαφή εξήγηση και χωρίς ορατή αντίδραση από τους κατέχοντες την αντικειμενική, αλλά και την πολιτική ευθύνη.

Αντίστοιχα, η απένταξη της τεχνητής χιόνωσης στο Χιονοδρομικό Κέντρο Σελίου δεν είναι μια τεχνική λεπτομέρεια. Είναι πλήγμα σε έναν από τους λίγους πυλώνες τουριστικής ανάπτυξης της περιοχής. Σε μια εποχή που η κλιματική αστάθεια επιβάλλει επενδύσεις προσαρμογής, η Ημαθία μοιάζει να χάνει ακόμη και τα στοιχειώδη εργαλεία επιβίωσης.

Παράλληλα με αυτά, το σκανδαλώδες ζήτημα του κάθετου άξονα Βέροιας – Σκύδρας – Έδεσσας, για το οποίο δαπανήθηκαν δεκάδες εκατομμύρια ευρώ μόνο για απαλλοτριώσεις και, τελικά, έμεινε ένα ακέφαλο και κολοβό, χωρίς αρχή και τέλος, μόνο με το μέσον του οδικού άξονα. Ποιοι ωφελήθηκαν; Ποιοι – κατά το κοινώς λεγόμενο – «τσέπωσαν» τις αποζημιώσεις παχυλά; Ποιοι φρόντισαν με ζέση να αποπληρωθούν οι «άτυχοι» που τους πήρε τα χωράφια ο δρόμος, αλλά δεν ασχολήθηκαν με την υλοποίηση του έργου; Είναι σκάνδαλο, για το οποίο κανείς εισαγγελέας (Έλλην ή… βάρβαρος) δεν ασχολήθηκε. 

Ο προαστιακός που δεν ήρθε ποτέ – και οι πολίτες που δεν σταμάτησαν να τον διεκδικούν

Μέσα στην όλη «αναμπουμπούλα» που προκάλεσε η κατάρρευση των πολιτικών παραμυθιών και των πολιτικών ταξιμάτων που έμειναν στις… μελέτες (αποπληρωμένες αυτές), βρέθηκαν και κάποιοι πολίτες που όταν τους πρωτοακούσαμε να θέτουν το αίτημα για δημιουργία προαστιακού σιδηρόδρομου πάνω στην παλιά γραμμή από Θεσσαλονίκη μέχρι Έδεσσα, αναρωτηθήκαμε «τι όνειρο είδαν»…

Και όμως, μέσα από την τακτική και συστηματική ενημέρωση, οι πολίτες από την Αλεξάνδρεια και τη Βέροια ανέδειξαν ακόμη ένα σαθρό σημείο της πολιτικής καθεστηκυίας τάξης της Ημαθίας (και όχι μόνο). Σύμφωνα με τα στοιχεία που αποκάλυψαν, υπήρχαν μελέτες και προγραμματισμός για την δημιουργία Προαστιακού και μάλιστα είχε ενταχθεί στο ΕΣΠΑ για την χρηματοδότησή του. Το κρίσιμο σημείο είναι ότι τον Μάιο του 2026 εκπνέει η προθεσμία για την εκπόνηση του έργου, γεγονός καθόλου ενθαρρυντικό. 

Παρά ταύτα, αν υπήρχε η πολιτική βούληση σε τοπικό και κεντρικό επίπεδο, θα μπορούσε να γίνουν οι όποιες επικαιροποιήσεις χρειάζονται στις μελέτες και να ενταχθεί στο παρόν ή στο επόμενο κοινοτικό πρόγραμμα επενδύσεων. 

Όπως και να έχει, προς το παρόν έχουμε να κάνουμε με ένα ακόμη χαμένο έργο. Η απένταξη του προαστιακού σιδηροδρόμου που θα ένωνε Έδεσσα, Σκύδρα, Νάουσα, Βέροια, Αλεξάνδρεια και Θεσσαλονίκη δεν είναι απλώς μια “χαμένη ευκαιρία”, λειτουργεί σωρευτικά με τα υπόλοιπα χαμένα έργα και είναι η ξεκάθαρη απόδειξη για το πως αντιμετωπίζεται ο νομός. 

Σε αντίθεση με τις άλλες περιπτώσεις που ξεκίνησαν από «πανηγυρικά δελτία Τύπου» και κατέληξαν σε φιάσκο, η περίπτωση του προαστιακού ακολούθησε αντίστροφη πορεία. Κανείς πολιτικός δεν το συμπεριέλαβε στις προεκλογικές ή μετεκλογικές δηλώσεις και εξαγγελίες, δεν διαφημίστηκε ως έργο, δεν ασχολήθηκε κανείς, παρά το γεγονός ότι στους σχεδιασμούς υπήρχε και είχαν γίνει ενέργειες. 

Τον ρόλο των πολιτικών τον ανέλαβαν πολίτες από την Αλεξάνδρεια και τη Βέροια, ανέδειξαν το θέμα και δεν άφησαν το θέμα να ξεχαστεί. Με παρεμβάσεις, δημόσιο λόγο και, πιο πρόσφατα, με επιστολή προς τον Πρωθυπουργό Κυριάκο Μητσοτάκη.

Αυτή η επιμονή έχει ιδιαίτερη αξία. Γιατί αναδεικνύει κάτι που συχνά ξεχνιέται, ότι όταν η ανάπτυξη δεν επιβάλλεται από πάνω προς τα κάτω, πρέπει να διεκδικείται. Οι δύο ομάδες πολιτών πέτυχαν να ενώσουν και να κινητοποιήσουν 175.733 πολίτες, πέντε δήμους, 38 φορείς του Νομού Ημαθίας, πάνω από 5.000 μεμονωμένες υπογραφές πολιτών.

Και εδώ είναι που η πολιτεία και οι κατά τόπους εκπρόσωποί της καλείται να απαντήσει:

Θα ακούσει αυτή τη φωνή ή θα επικρατήσει η αθηνοκεντρική κομματοκρατούμενη αντίληψη;

Διόδια στην Εγνατία: «Ήταν στραβό το κλήμα, το έφαγε και ο γάιδαρος»

Τα νέα μετωπικά διόδια στην Εγνατία Οδό, στο τμήμα μεταξύ των κόμβων Νησελίου (Αλεξάνδρειας) -  Κλειδίου προχωρούν με γοργούς ρυθμούς. Άλλωστε, όπως είχε δηλώσει στο InVeria.gr και στην εφ. «InVeria» αρμόδιο στέλεχος για την επικοινωνία των εταιρειών που έχουν πλέον την ευθύνη της Οδού, υπάρχει συγκεκριμένο χρονοδιάγραμμα για την ολοκλήρωση του έργου έως τον Δεκέμβριο του τρέχοντος έτους. Μάλιστα, η εν λόγω κατασκευή αναφέρεται ως «συμβατική υποχρέωση» της εταιρίας, που απορρέει από την σύμβαση μεταξύ του ελληνικού κράτους και των εταιριών που συνεβλήθησαν με αυτό, ώστε να αναλάβουν την λειτουργία της Εγνατίας Οδού. 

Σε μια περιοχή που ήδη αντιμετωπίζει οικονομικές πιέσεις, η επιπλέον επιβάρυνση στις μετακινήσεις πολιτών και επαγγελματιών λειτουργεί επιβαρυντικά, ενώ η συγκυρία προκαλεί και αρνητικούς συνειρμούς. Για τα αναπτυξιακά έργα του νομού υπήρξαν προβλήματα που οδήγησαν στην απένταξή τους, ενώ για την πηγή εσόδων των μεγάλων επιχειρηματικών συμφερόντων όλα κυλούν ομαλά; 

Δεν είναι μόνο θέμα κόστους. Είναι θέμα ισορροπίας και η ηθικής τάξης. Ποιος πληρώνει τελικά το τίμημα της “ανάπτυξης” και τι επιστρέφει στον τόπο;

Η πολιτική ευθύνη δεν είναι αφηρημένη έννοια

Σε αυτό το τοπίο, δύο πρόσωπα συγκεντρώνουν – αντικειμενικά – το μεγαλύτερο βάρος ευθύνης και προσδοκίας.

Από τη μία, ο υφυπουργός Ανάπτυξης και βουλευτής Ημαθίας Λάζαρος Τσαβδαρίδης. Ο Λάζαρος δεν είναι απλώς ένας ακόμη εκπρόσωπος του νομού στη Βουλή, αλλά είναι, αυτή τη στιγμή, το ισχυρότερο κυβερνητικό σημείο αναφοράς της Ημαθίας, λόγω της θέσης που κατέχει, αλλά και λόγω της πολυετούς εμπειρίας που διαθέτει.

Από την άλλη, ο αντιπεριφερειάρχης Ημαθίας, Κώστας Καλαϊτζίδης. Ισχυρός πολιτικός άνδρας, που θα μπορούσε να έχει καθοριστικό ρόλο στη διαχείριση των περιφερειακών ζητημάτων, αλλά και να πιέσει προς κάθε κατεύθυνση, λόγω της προσωπικής πολιτικής επιρροής που διαθέτει, αλλά και λόγω της ομάδας που ανήκει, η οποία – τουλάχιστον μέχρι λίγο καιρό πριν με επικεφαλής τον Απόστολο Τζιτζικώστα – είχε έρεισμα στην Κυβέρνηση. 

Από αυτούς τους δύο, η Ημαθία δεν περιμένει απλά δηλώσεις, ούτε διαπιστώσεις. Και φυσικά δεν περιμένει δικαιολογίες. Περιμένει αποτέλεσμα, όχι επειδή είναι απαραιτήτως τυπική τους ευθύνη, αλλά επειδή είναι εθνικό και τοπικό πολιτικό χρέος τους. Τιμήθηκαν από τους πολίτες, τιμήθηκαν από τις ομάδες τους, συνεπώς έχουν και την μεγαλύτερη ευθύνη. Άλλωστε, αν όχι αυτοί, ποιοι; Που μπορεί να εναποθέσει τις ελπίδες του ο νομός;

Χωρίς καμία διάθεση τοπικισμού, ας δούμε σε άλλους νομούς, πολιτικά πρόσωπα που διετέλεσαν σε αντίστοιχες θέσεις πόσα προσπάθησαν και κατάφεραν για την περιοχή τους. Αυτό δείχνει πως όταν υπάρχει ο συνδυασμός πολιτικής βούλησης και ισχυρών πολιτικών προσώπων, μπορούν να γίνουν… «πράματα και θάματα»! 

Η τελευταία ευκαιρία της ΝΔ να αποδείξει πως υπάρχει και η Ημαθία στην σκέψη της

Δεν είναι υπερβολή να πούμε ότι η περίοδος που διανύουμε είναι καθοριστική. Αν τα έργα που χάνονται δεν επανέλθουν στο τραπέζι, αν δεν υπάρξει άμεση πολιτική παρέμβαση για επανένταξη ή εναλλακτική χρηματοδότηση, τότε η “ζημιά” δεν θα είναι απλώς συγκυριακή. Θα είναι μόνιμη.

Αν στην υποτιθέμενη ισχυρή (κοινοβουλευτικά) και ήρεμη (πολιτικά) Κυβέρνηση δεν είναι σε θέση να παράξουν έργο, τι να περιμένουμε όταν αλλάξουν οι συσχετισμοί; Υπάρχουν λιγότεροι από 12 μήνες για τη ΝΔ να αποδείξει πως είχε η Ημαθία κάποια αξία για αυτή. Μετά τις επόμενες εκλογές, όταν και – όπως όλα δείχνουν – θα έχουμε νέα δεδομένα, θα κλείσει οριστικά το «κεφάλαιο» και στον επίλογό του θα γράφει: «Η ΝΔ δεν έκανε τίποτα ουσιαστικό για την Ημαθία, μετά από 8 χρόνια διακυβέρνησης».

Φυσικά και οι τοπικοί βουλευτές θέλουν και εύχονται να γίνει κάτι για την περιοχή. Φυσικά και θα ήταν όλοι χαρούμενοι και θα είχαν να απαριθμούν στα καφενεία προεκλογικά τα έργα τους. Αλλά, όπως φτάσαμε και αν δεν αλλάξει κάτι, θα μιλούν για μερικά πρόχειρα γιοφύρια, μερικά μπαλώματα σε δρόμους, μερικά «κατόπιν ενεργειών μου» για αυτονόητα πράγματα και μερικά νέα «ταξίματα» που ΘΑ γίνουν από την επόμενη κυβέρνηση. Δεν θα πάει μάλλον πολύ καλά όλο αυτό… 

Δεν αξίζει στην Ημαθία η αδράνεια και ο μαρασμός

Η τοπική κοινωνία δεν ζητά μόνο εξηγήσεις για το παρελθόν. Ζητά εγγυήσεις για το μέλλον.

Το πραγματικό στοίχημα για όσους έχουν σήμερα πολιτικό ρόλο, όχι μόνο ο υφυπουργός και ο αντιπεριφερειάρχης, αλλά και οι υπόλοιποι βουλευτές, οι Δήμαρχοι και η ίδια η Περιφέρεια Κ. Μακεδονίας, είναι να αποδείξουν ότι ο λαός της Ημαθίας δεν είναι απλώς ο δρόμος για την εξουσία τους. Ότι η ανάγκες του νομού είναι προτεραιότητα, στόχος ζωής, πεδίο μάχης. Ένα πεδίο μάχης στο οποίο όσοι μπαίνουν μάχονται μέχρι τέλους και από αυτή τη μάχη θα βγουν ή νικητές ή χαμένοι. Δεν υπάρχουν ισοπαλίες στις μεγάλες μάχες, κερδίζεις αυτό που διεκδικείς ή χάνεις. Και, αν υπάρξουν ισοπαλίες,  δεν ήταν στα αλήθεια μεγάλες εκείνες οι μάχες… 

Γιατί στο τέλος της ημέρας, οι πολίτες δεν θα θυμούνται ποιος “προσπάθησε” απλά στα λόγια, ποιος πρότεινε, ποιος σκέφτηκε και έγραψε εκθέσεις ιδεών. Θα θυμούνται ποιος πέτυχε ή ποιος «έπεσε» στη μάχη, προσπαθώντας να το πετύχει, συγκρουόμενος ακόμα και με τους ομογάλακτούς του. 

Και – κυρίως – θα θυμούνται ποιος δεν έκανε κάτι ουσιαστικό, ποιος αρκέστηκε στις δικαιολογίες, ποιος δεν ρίχτηκε στη μάχη, ποιος ανέχτηκε την αδικία και δεν εξεγέρθηκε, ποιος ακολούθησε τον εύκολο δρόμο των στρατηγών και όχι το κακοτράχαλο μονοπάτι των πραγματικών αγωνιστών. 

Για αυτό και ελπίζουμε ότι έναν (το πολύ) χρόνο πριν τις εκλογές το πολιτικό προσωπικό της περιοχής να έχει σχέδια για πραγματικές μάχες. Σε αυτές τις μάχες, θα μας έχουν όλους σύμμαχους, θα βρεθούμε στο ίδιο «στρατόπεδο», στην «ομάδα των πολιτών της Ημαθίας» και θα πολεμήσουμε μαζί. 

Ας το ελπίσουμε… 

(Κύριο θέμα στην ψηφιακή εφημερίδα "InVeria" - Κυριακή 19 Απριλίου 2026, φύλλο 192)